Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Przypowieść o synu marnotrawnym - Przykładowe wypracowania

Przypowieści Nowego Testamentu jako przykład literatury o wymowie uniwersalnej

    Przypowieść, zwana też parabolą, to utwór o schematycznej, jednowątkowej fabule. Posiada dwa znaczenia: dosłowne i symboliczne lub alegoryczne, którego sens jest jasny dla odbiorców. Wydarzenia opisywane w przypowieściach służą objaśnieniu tajemnic Bożego Królestwa oraz zobrazowaniu pewnych zasad religii. Miejsce wydarzeń przypowieści zazwyczaj jest uniwersalne, a wydarzenia są realistyczne i opowiadają o zwyczajnych ludziach. Z przypowieści tych wynika oczywisty morał, który ma skłonić odbiorcę do przemyśleń. Jednak nowotestamentowe alegorie służyć mogą za przykład nie tylko chrześcijanom, ponieważ przekazują one uniwersalne prawdy. Przykładem takich przypowieści mogą być te o Miłosiernym Samarytaninie, Siewcy czy o Synu Marnotrawnym.
    Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie opowiada o człowieku, który został napadnięty w drodze do Jerozolimy. Porzucono go przy trakcie ciężko pobitego i nieprzytomnego. Drogą tą przechodził kapłan i lewita, jednak żaden z nich nie zatrzymał się, by pomóc cierpiącemu. Zrobił to dopiero Samarytanin, który opatrzył jego rany i pozostawił nieznajomego w gospodzie, wcześniej zapłaciwszy gospodarzowi za opiekę nad tym obcym człowiekiem. Samarytanie i Żydzi byli śmiertelnymi wrogami, a więc czyn tytułowego bohatera przypowieści był czymś niezwykłym. Cierpiącemu nie pomogli jego rodacy, tylko ktoś, od kogo nigdy nie spodziewałby się żadnej pomocy. Uniwersalną prawdą, jaka wynika z niej, jest to, iż należy pomagać wszystkim potrzebującym, bez względu na ich pochodzenie, wyznawaną religię, popierane poglądy czy inne dzielące podziały społeczne. Parabola ta wzywa do altruizmu, dotyczy więc wszystkich ludzi świata, nie tylko chrześcijan. Każdy człowiek powinien zaopiekować